هر شروعی را پایانی است و هر سلامی را بدرود...
شروع کردم، نوشتم، گفتم، خندیدم، گریستم... اما...
اما حالا وقت رفتنه. به کجا؟! نمی دونم...
میخوام به سفر برم. ره توشه سفرم فقط یه دل ساده است.
شاید اسم سفرم رو هم بشه زندگی گذاشت.
با خدا شروع کردم، با خدا هم تمومش میکنم.
یا حق
امروز روز تولد من است. امروز برای من روز مقدسی است.
تو اين مدتي كه زندگي كردم چيزهاي زيادي فهميديم.
من فهميدم دنيا سرزمين وسيعي است پرازمشكلات سخت و من هم موجودي هستم وسيع تر و سخت تر از دنيا.
همان روز درگوش من خواندند: تو آمدي كه برگردي،
همان روز به من گفتند: شعر، صدا، آب، هوا، مادر، پدر، خدا و عشق مال توست
همان روز فهميدم كه هيچ مجالي از«لحظه» خالي نيست و لحظه هم جاي بي خيالي نيست.
من فهميدم كه پدرومادر از ثانيه هاي بيداري من و گريه هاي من فقط در لحظه تولد من لذت مي برند و دورو بري ها از لحظات خفتن و سكوت و مردگي من.
من در امروز فهميدم كه تقديرم نه گياه است، نه حيوان است، نه فرشته و جن است، نه جماد است و نه چيز ديگر. قدر من انسان بودن است و اين قدر تا ابد درقبر نمي خوابد حتي اگر من فراموشش كنم.
اربعین مقصدی برای مبدا، تمرین سوختن در آتش عشق، مشق فداکاری و ایثار، روز بازگشت پرستوهای داغدار به کاشانه...
سلام بر لحظه های غریب وصال...
سلام بر خیمه های سوخته... بر بدن های جدا شده از سر... بر معصومیت خاکستر شده... بر مظلومیت بر خاک مانده...
وسلام بر آنان که در پس سوختن جهانی از ساختن را دنبال می کنند.
